Voorwoord Laetare 29/1, februari 2013

Mogen we aan u voorstellen: Laetare

De afgelopen anderhalf jaar waren we achter de schermen bezig om Eredienstvaardig te vernieuwen. We probeerden om nog beter de lezers in beeld te krijgen. We vroegen aan een representatief panel van lezers en niet-lezers om hun, soms ongezouten, mening te geven. Er werd gekeken naar bladformules en naar wat een tijdschrift voor liturgie en kerkmuziek kan betekenen in de wonderlijke wereld van erediensten en vieringen. Verschillende ontwerpen voor een nieuw lay-out werden gewikt en gewogen, en na 28 jaar was er uiteindelijk ook de vraag naar een nieuwe naam.

Het mocht beslist geen naam worden in het Latijn! Vóór ons op tafel lag een hele lijst voorstellen voor een nieuwe naam. Eén die nog beter tot uitdrukking brengt wat we met ‘Eredienstvaardig’ al wilden uitdragen. Een naam die liturgie niet voorstelt als verheven kunst voor een aantal specialistische adepten, maar een naam die uitnodigt liturgie als ruimte te ontdekken waarin de ontmoeting met God mogelijk wordt.

Opeens durfde iemand toch een Latijnse naam te roepen: ‘Laetare!’. En op dat moment hadden wij allen het gevoel: dit is het. Uiteraard spraken we met elkaar af om er een paar nachtjes over te slapen… Midden in de veertigdagentijd is Zondag Laetare de dag die ook ‘klein Pasen’ genoemd wordt. Midden in de lijdenstijd licht de opstanding al op; halverwege de tijd van inkeer en bezinning breekt de paasjubel al uit. Onderweg naar de dood lonkt al het nieuwe leven. – Eigenlijk is liturgie altijd wel een ‘laetare-moment’. Liturgie schept de ruimte waarin je kunt ‘zijn wat niet kan’, de harde realiteit krijgt er een dimensie bij en vertoont voor even trekken van het koninkrijk Gods. ‘Even is het waar’, even is het Laetare, en dan mag het in het leven van alledag nog steeds veertigdagentijd zijn, maar jij keert gelouterd en getransformeerd terug. We hebben de naam ook voorgelegd aan mensen die helemaal niet vertrouwd waren met liturgie, laat staan met Latijn. En wie schetste onze verbazing dat ‘Laetare’ associaties bleek op te roepen als ‘vrolijk’, ‘open’, ‘uitnodigend’ en ‘inspirerend’…

We hopen dat u dit allemaal in Laetare zult herkennen, en we hopen vooral dat u de resultaten van het vernieuwingsproces kunt waarderen. Met Laetare willen we u uitnodigen, nee, we willen u enthousiasmeren om liturgie in al haar dimensies te verkennen. We willen u verleiden om de open ruimte binnen te treden waarin, zoals Marcel Barnard het formuleert, ‘het menselijke en het goddelijke domein bij elkaar gebracht’ worden. En we hopen dat u zich laat inspireren door wat er via taal en teken, muziek en ritueel geopenbaard wil worden.

Laetare – tijdschrift voor liturgie en kerkmuziek – Alstublieft.

Namens de redactie
Ekkehard Muth